Titel artikel: 50.000 euro aan broodjes kroket
Samenvatting uitspraak: De betwiste publicatie is een column van Marnix Peeters, die elke zaterdag in dezelfde vorm gepubliceerd wordt in Het Laatste Nieuws met de vermelding dat de journalist “haarscherp naar de dingen kijkt – vaak vriendelijk, stekelig als het moet, maar nooit vrijblijvend”.
De journalist schrijft de betwiste column naar aanleiding van de bekendmaking van de shortlist van de Boon Kinder- en Jeugdliteratuurprijs. Hij heeft kritiek omdat er bij de Vlaamse Boonprijs, betaald met Vlaams geld, maar 1 van de 9 genomineerden in de kinder- en jeugdcategorie een Vlaming is, en trekt een parallel met het VAF, waar volgens de journalist alleen nog obscure films worden gesubsidieerd, ten koste van de Vlaamse populaire film. Het staat een journalist vrij om kritiek te uiten op het cultuurbeleid en op de volgens hem bepalende rol die Dalilla Hermans in de jury of het pitchcomité speelt. Zoals artikel 5 van de Code bepaalt, heeft de journalist in een column een grotere mate van vrijheid om zijn mening te geven en om conclusies te trekken uit de feiten dan in feitelijke berichtgeving. Dat hij provocerend, eenzijdig en met overdrijving schrijft, behoort tot de gebruikelijke stijlmiddelen van opiniebijdragen en columns. Dat neemt niet weg dat een journalist ook in een opiniestuk of column gehouden is aan de Code.
De Raad stelt geen ernstige beschuldigingen vast die de eer en goede naam betreffen, die nopen tot wederhoor, zoals bepaald in artikel 20 van de Code.
Gezien de grotere vrijheid van de journalist in een column, is het niet fout om te concluderen dat klaagster wel degelijk veel invloed had op welke films uiteindelijk subsidies kregen. Filmvoorstellen moeten zo goed als het voltallige pitchcomité, en dus alle leden, overtuigen om door te gaan naar een volgende ronde. Degene die niet door mogen, krijgen geen subsidies. Het is dan ook niet fout om een lid van een pitchcomité voor te stellen als een jurylid, aangezien de leden van de pitchcomités wel degelijk invloed hebben op de eindbeslissing.
In de video over de lezing in Japan die klaagster zelf gedeeld heeft op sociale media, spreekt ze het woord “silenced” van de oorspronkelijke titel niet meer uit. Daarover is eerder al geschreven en de journalist heeft het hernomen.
De Raad kan op bovenstaande punten geen inbreuk op het principe van waarheidsgetrouwe berichtgeving vaststellen.
De journalist zegt dat hij een verslag heeft kunnen inkijken met een uitgebreid citaat, waarvan meerdere bronnen aangeven dat de uitspraak van klaagster kwam. Onder hen ook één directe bron die bij de vergadering was. De journalist zegt dat hij in zijn column de uitspraken van klaagster geparafraseerd heeft, en dat de passage tussen aanhalingstekens op die manier aan klaagster toe te schrijven is. Klaagster zegt dat ze zich nooit in die zin heeft uitgesproken. De Raad kan niet uitmaken wie hier gelijk heeft en kan dus op dit punt geen uitspraak doen over waarheidsgetrouwheid.