Titel artikel:
- WK wielrennen in Rwanda en de hulp van het Belgische sportmarketingbedrijf Golazo: “Met dit WK steunen we een regime dat massale wreedheden begaat”
- Duizend heuvels en granaten: de cynische waarheid achter het wereldkampioenschap wielrennen in Rwanda – “Met dit WK steunen we een regime dat massale wreedheden begaat”
Samenvatting uitspraak: Dat een regime zoals dat van Kagame in Rwanda grote sportevenementen gebruikt om zijn imago op te poetsen en zo aan sportswashing doet, betwisten partijen niet. Een journalist mag het gegeven van sportswashing en alles wat daarin een rol heeft gespeeld, kritisch doorlichten. Als een groot Belgisch sportmarketingbedrijf een rol speelt in de organisatie van wedstrijden die ingezet worden als sportswashing, mag de journalist daarover uiteraard ook berichten.
Golazo en de journalist geven beiden aan dat ze lang gesproken hebben en heel wat informatie via mail uitgewisseld. De journalist heeft Golazo laten reageren op ernstige beschuldigingen en dus wederhoor gegeven, zoals bepaald in artikel 20 in de Code van de Raad voor de Journalistiek. Wanneer meerdere bronnen aan een journalist een andere versie van het verhaal bevestigen, mag de journalist die versie ook opnemen in het artikel.
De journalist heeft die versie ook telkens gekaderd en toegeschreven aan de bron, net zoals de versie van Golazo ook aan de woordvoerder van het bedrijf wordt toegeschreven. Het is niet omdat Golazo een andere versie van de feiten op tafel legt, dat de journalist die voor de enige, juiste waarheid moet aannemen.
Dat geldt bijvoorbeeld voor de deal rond de Afrikaanse wielerkampioenschappen die volgens verschillende bronnen in het artikel nadelig is voor de Afrikaanse landen die een kampioenschap willen organiseren, maar ook voor het feit dat het WK en de Afrikaanse wielerkampioenschappen allebei “part of the deal” waren toen die in handen van Golazo kwamen en dat Golazo meer belangen had bij de samenwerking met de R.EV Academy van Remco Evenepoel. De reactie van Golazo is op al die punten telkens ook weergegeven. Misschien niet zo uitgebreid als Golazo zelf gewild had, maar de essentie van het standpunt van Golazo is telkens loyaal weergegeven. Dat die reactie wordt ingekort, is geen fout. De Raad heeft op dat vlak dan ook geen beroepsethische fouten kunnen vaststellen.
Ook in de titel op de cover van Humo over het betwiste artikel stelt de Raad geen inhoudelijke fout vast. De titel mag prikkelend en teasend zijn. Het is een titel die het artikel samenvat op drie punten, namelijk sportswashing, corruptie en de economische belangen rond een WK wielrennen.
De titel van het online artikel strookt in de letterlijke zin met de inhoud van het artikel. Er zitten twee delen in, namelijk feitelijk gaat het over het WK wielrennen en de rol van Golazo bij het WK in Rwanda en daarna volgt een citaat om de aandacht van lezers te wekken. Het feitelijke deel en het citaat komen allebei uit het artikel. De redactie mag in een titel ook meerdere aspecten uit een artikel samenbrengen. Een titel mag de lezer prikkelen en teasen om verder te willen lezen. De titel komt in dit geval overeen met het artikel. Binnen de context van het artikel is het ook duidelijk dat het citaat nooit uit de mond van de Golazo-woordvoerder kan komen, wel van auteur Michela Wrong zoals letterlijk in het artikel staat.
De klacht is ongegrond.